Vier met de collectie gewijd aan de verovering van de twee sterren Inter is kampioen van Italië 23/24

Een enorme zwart-blauwe vlag waait op het gazon van San Siro. Het is groot, heeft twee gouden sterren. In het midden een driekleurig. Het getal is 20. De interistische spelers, deze fantastische groep, deze bewegende groep lopen onder de fans in een stadion dat leegt, omdat de gastheren ruimte moeten laten voor het feest. Salta, Nicolò Barella. Federico Dimarco klimt samen met Captain Lautaro Martinez de deur uit. Het danst met een stem die alles doorstaat. De derby is net voorbij en in de Milaanse regen vullen de zwarte mazen het gazon en verlichten het.

Inter is Champion d'Italia, voor de 20e Eens kampioen van Italië. Hij is kampioen in het stadion, in een uitwaartse derby, een andere overwinning. Gedomineerd voor lange afstanden, vechten. Zoals altijd gewonnen. Er zijn handtekeningen van Acerbi en Thuram over de laatste handeling van deze gekke race. Na 33 dagen zijn er 86 punten in de ranglijst, 17 meer dan de directe achtervolger, juist Milaan. Lachen, Simone Inzaghi. Unieke gids van een fantastische groep, architect voor herhaalde prestaties. Hij kookte het perfecte recept, een praktisch vlekloos team dat wijd en breed domineerde met gekke cijfers.

Het Scudetto komt, zoals gezegd, aan het einde van een harde, lang gedomineerde derby en vervolgens vervuild door een spannend einde met drie uitstoot (Dumfries, Hernandez, Calabrië). Zomer en zijn parades, onovertroffen pavard, Alomtegenwoordige Barella. Dan Thuram, ongelofelijk, snapend, dodelijk. De overwinning was nooit ter discussie gesteld, behalve de laatste minuten, die enigszins toevallig en hysterisch zijn, maar lief voor het hele interistische volk. Dat viert zonder onderbreking.