De oorsprong van de klasse 153 gaat terug tot 1990, toen British Rail vervangingen nodig had voor zijn verouderende vloot van klasse 121 en 122 'Bubble Car' dieselwagons voor gebruik op de rustige Cornish, Welsh, North-Western, Norfolk en Lincolnshire filialen, evenals het uitbreiden van landelijke twee auto-eenheden. Oorspronkelijk gebouwd als een tweewagens Class 155 'Super Sprinter' door British Leyland tussen 1987 en 1988, met behulp van een constructietechniek vergelijkbaar met die gebruikt in de Pacers, werden voorgevormde panelen aan elkaar geklonken, waardoor een lichtgewicht carrosserie op een gelaste vloerassemblage ontstond. De introductie was snel, maar kinderziektes met de deurmechanismen kwamen al snel naar voren, waardoor de vloot buiten gebruik werd genomen en aangepast, waarbij de Klasse 156-eenheden de taken overnamen. De ombouw naar klasse 153 werd uitgevoerd door Hunslet-Barclay in Kilmarnock tussen 1991 en 1992, met 70 voertuigen werden geproduceerd. De lay-out van de oorspronkelijke niet-cabine uiteinden was anders dan het oorspronkelijke cabineuiteinde, dus de uiteinden zijn merkbaar verschillend met de voertuigen niet symmetrisch. Aangedreven door een 285 pk Cummins NT855-R5 Diesel, werkend via een Voith hydraulische transmissie, is de maximale snelheid van een klasse 153 120 km/u, waardoor deze perfect geschikt is voor kleine langlaufdiensten. Ze zijn uitgerust met standaard BSI-autokoppelingen, waardoor ze kunnen samenwerken met andere meerdere eenheden uit de 14X- en 15X-klasse die zijn uitgerust met dezelfde koppeling, evenals nieuwere eenheden zoals de Klasse 170. In 2019/2020 verhuisden vijf voormalige GWR 153's van Northern naar Abellio ScotRail voor gebruik op de West Highland Line verbonden aan Klasse 156's als 'actieve reis'-rijtuigen. Deze units hebben hun interieur sterk aangepast om tot 20 fietsen te vervoeren, samen met grote tassen en sportuitrusting.
